Selecteer een pagina

Hoeveel geef jij uit aan luxe?

Wat is luxe in de westerse wereldWe gaan ervan uit dat alles moet werken en als het niet werkt gooien we het vaak veel te snel weg. We hebben namelijk ook de mogelijkheid om het te repareren. Maar wat we doen is kijken of er weer iets nieuws op de markt is wat beter werkt. Daarmee kunnen we namelijk aan onszelf verkopen dat we het oude, vaak maar een jaar of twee oud, kunnen waarderen op versleten en kapot, kunnen inwisselen voor iets nieuws, beters en mooier. Gek genoeg is dat nieuwere product niet wat we echt nodig hebben. Het zorgt even voor een goed gevoel. 5 minuten later zijn we al weer vergeten dat we het echt nodig hadden en wat rest is de zoektocht naar wat nieuws.
De westerse wereld en zijn drang naar optimalisatie…

In landen als Nepal gaat dat net zo. Mensen zoeken naar voldoening en geluk in het hebben van mooie, nieuwe spullen. Nepal is een derde wereld land als het gaat om Welzijn, Educatie en Zorg. Hier hebben we geen zorgstelsel zoals in het westen. Mensen kunnen er niet vanuit gaan dat ze geholpen worden als er iets mis is. Wanneer we ziek zijn dan hebben we een ruime, voor Nepalese begrippen heel ruime, portemonnee nodig om ervoor e zorgen dat we geholpen worden. Basis behoeften zijn niet vanzelfsprekend en een salaris ligt gemiddeld rond de € 200,- per maand. Dat gemiddelde lijkt nog helemaal niet zo slecht als je kijkt naar de uitgaven in Nepal. Alles is een stuk goedkoper dan in een land als Nederland. Een goed appartement in een mooie wijk in Kathmandu heb je al voor ongeveer € 140,- per maand. Dat betekent dat je met een gemiddeld loon nog € 60,- over hebt voor al je andere zaken. Het gemiddelde loon is dan ook behoorlijk uit zijn verband getrokken. Meer dan 75% van de Nepalezen hebben namelijk een loon van minder dan € 150,- per maand. Een mooi land is het, met geweldige mensen en een bijzondere cultuur en geschiedenis.

Sinds ongeveer twee jaar mag ik hier in Nepal deel zijn van de samenleving en me gelukkig voelen onder de mensen. Het is een voorrecht voor mij om dit te mogen doen, ik kom uit Nederland en heb volgens Nepalese begrippen een grote portemonnee. Niet helemaal waar maar kan me de verwarring van de Nepalezen goed voorstellen. Ik ben blank en heb daarmee een groot voorrecht vergeleken met de mensen hier.
Voorbeeld: als mij iets gebeurd dan vlieg ik terug naar Nederland, op basis van mijn verzekering en wordt ik geholpen. Geen zorgen daar. Er was een periode waar ik geld zorgen had en met een telefoontje waren die zorgen opgelost. Mijn bijzonder lieve zus kon mij € 500,- lenen waarmee ik mijn werk hier kon voortzetten. Bij terugkomst in Nederland verkocht ik een stukje van mijn luxe, mijn camera en toebehoren, en kon ik mijn schuld weer terugbetalen. Zo gaat dat in het westen, we hebben een overvloed aan spullen en mogelijkheden. Heerlijk toch, geen zorgen! Maar wat als je echt de middelen niet hebt om je in je eigen levensonderhoud te voorzien?

Kijk naar Shantaman Rana Magar. Een bewoner van Khagendra New Life Home in Nepal die ongeveer 5 jaar geleden een ongeluk kreeg die zijn hele leven veranderde. Hij was een boer die jaren lang hard werkte voor hemzelf en zijn gezin. Hij had het goed, een mooi stuk land en genoeg mensen in de omgeving die tegen betaling meehielpen op zijn met eigen handen groot gebrachte boerderij. Tijdens het gras en bladeren verzamelen ging het mis. Hij viel uit een boom en brak zijn rug op C4 hoogte. Dat betekent geen gevoel meer in het onder lichaam… Wat nu? In het huis blijven waar hij woonde was geen mogelijkheid. Zijn familie heeft niet de middelen en kennis iemand in zijn toestand te blijven helpen.
Daarnaast heeft hij daar niet de medische zorg die hij dagelijks nodig heeft. Vanuit de staat is er ook niet de hulp die we kennen in het westen. Khagendra New Life Home is een plek waar mensen met een lichamelijke handicap een thuis hebben als hun eigen familie net meer voor hen kan zorgen. Drie maal per dag eten en medische zorg tegen een betaling van ongeveer € 50,- per maand. De overheid betaald dat niet voor iedereen. Alleen de mensen die binnen een bepaalde groep passen heeft hier recht op. Shantaman valt daar niet onder en is daarom afhankelijk van zijn kinderen en vrouw. Nu is het zo dat die deze kosten niet kunnen opbrengen aangezien de kostwinner van de familie nu juist de genen zijn die in een rolstoel is beland. Een pat stelling kun je dit wel noemen. Maar zo gaat het bij velen hier in Nepal.

Wat is dan nog de luxe vraag voor Shantaman? Een nieuwe telefoon? Groter huis, mooie auto voor de deur? Die wensen kan hij wel hebben maar zijn zorgen gaan nu eerst uit naar onderdak en basis behoeften, voor hem en zijn familie. Luxe is dus een heel ruim begrip, wie het zich kan permitteren kan alles kopen wat er voor geschoteld wordt. Ik noem het voorgeschoteld omdat het ook zo werkt. De media zorgt ervoor dat we denken dat we het nodig hebben. Ik kijk naar mezelf en zie dat ik een iPhone heb. Niet de nieuwste en ik heb hem al 3 jaar maar het is wel een iPhone. Ook werk ik op een Apple laptop, ook weer een laptop van 5 jaar oud en de kleinste op de markt maar wel een Apple. De mensen zien het logo en denken; ‘die is rijk, hij heeft allemaal mooie spullen’. En ik geef ze gelijk. Mooie spullen geven een beeld van rijkdom en welvaart. Ik kan en mag doen wat ik wil, heb mogelijkheden in overvloed en, als ik eerlijk ben, maak ik niet eens gebruik van alles wat mij is geboden. Soms maak ik er een potje van, laat dingen op zijn beloop en neem het net iets te gemakkelijk. Toch is het mijn wens om de mensen in mijn omgeving erop te wijzen dat het leven niet bestaat uit spullen, luxe en mooie plaatjes.

Toen ik op een mooie zonnige dag de mogelijkheid kreeg om voor Shantaman zijn verblijf te betalen voor de komende 6 maanden zag ik iets heel moois. Shantaman is een beetje slecht horend waardoor we hem het drie keer moesten uitleggen maar toen hij het begreep was het duidelijk. Zijn gespannen gezicht ontspande, een traan verscheen in zijn ogen en een glimlach verlichte de ruimte. Waarom? Hij had die ene zorg die hem al voor zo’n lange periode tergde niet meer. De druk die hij voelde op zijn familie, die hem al langere periode niet meer kon onderhouden. Hij kon zich weer gaan richten op het moment ‘nu’. Mijn dag was gevuld met warmte en blijdschap, omdat ik wist dat ik niet alleen Shantaman maar ook zijn hele familie kon helpen. Daarnaast was er ook nog dat stukje verdriet wat blijft. Er zijn zoveel mensen die met dat kleine beetje steun geholpen kunnen worden. Was er maar een mogelijkheid om die overvloed aan rijkdom in deze wereld beter te verdelen! Ik teken ervoor! Mijn rijkdom zit hem dan ook in de momenten met anderen, die momenten waarvan je weet dat je het nooit zal vergeten.

Het werk wat ik doe in Nepal bestaat uit zorg voor mensen met een handicap en vrouwen bijstaan in hun groei naar gelijke rechten. Het voornaamste is bewustzijn creëren. Bewustzijn in de vorm van eigen verantwoordelijkheid, inzicht in groei en duurzaamheid en vooral respect. Respect voor elkaar, voor elkaars plussen en minnen, voor vrouwen en ouderen en voor onszelf. Dit bewustzijn wil ik ook terug brengen naar het westen. Mijns inzien zijn we namelijk ook aan toe om onze luxe en mooie wereld weer eens onder de loop te nemen. Hoe doen wij het? Waar hechten we waarde aan en in welke vorm delen we dat met onze medemens? Individualiteit is voor een lange periode een hype geweest in het westen. Iedereen voor zichzelf. Wat rest is een kloof tussen ons en de ander, zeker met de media mogelijkheden van tegenwoordig. Een warme knuffel zit er bijna niet meer in.

Hier in Nepal is het lichamelijk contact niet zo aan de orde, er wordt dan ook vreemd gekeken wanneer twee mensen innig in elkaars armen hangen. Een kus op straat zul je niet gauw zien tussen Nepalese mannen en vrouwen. Wel voelt het hier warm, verbonden, voor elkaar. Natuurlijk niet overal en zeker niet overal in de grote stad maar mensen zijn er voor elkaar. Als je over straat loopt, wordt je meermaals uitgenodigd door mensen om een kopje thee te drinken of zelfs voor een hele maaltijd. Staat niets tegen over behalve op de foto, dat dan weer wel. Het komt mij vaak voor wanneer ik in een bus zit dat er stiekem, of niet zo subtiel selfies worden gemaakt met mij in beeld. Weer een mooi verhaal voor thuis om te vertellen denk ik dan.

Namaste,

Douwe Kiran

My title